...Wywodzimy się z monastycyzmu augustiańskiego
Kiedy św. Dominik poprosił w Rzymie o zatwierdzenie rodzącego się zakonu, odpowiedziano mu, że powinien wybrać regułę już istniejącą.
Jako kanonik w Osma św. Dominik żył wcześniej według reguły św. Augustyna i po tę właśnie regułę sięga teraz ponownie. Bracia i mniszki naszego zakonu do dziś czerpią z tego samego źródła monastycznego.
Na samym początku, jako fundament, św. Augustyn pisze :
« Przede wszystkim, drodzy bracia, miłujmy Boga, miłujmy bliźniego. »
Św. Augustyn wiele czasu poświęcał modlitwie i studiom. Szukał Boga : « Jak to jest, mój Boże, że szukając Ciebie, szukam szczęścia. Ach! Obym Ciebie szukał, aby żyła moja dusza, bo życiem mojego ciała jest dusza, a życiem mojej duszy jesteś Ty ! »
« Późno Ciebie umiłowałem, o Piękności tak dawna i tak nowa, późno Ciebie umiłowałem !
A gdy Ty byłeś we mnie, ja byłem na zewnątrz i tam właśnie Ciebie szukałem, goniłem za wdziękiem tego, co uczyniłeś !
Ty byłeś ze mną, a mnie nie było;
stworzenia utrzymywały mnie z dala od Ciebie, Twe dzieła, które gdyby nie istniały w Tobie, w ogóle by nie istniały ! »
Św. Augustyn odkrył Boga Jezusa Chrystusa, Boga, który jest Miłością. Stąd pewnie pochodzi jego zamiłowanie do życia wspólnego, gdzie « przede wszystkim zachowywana jest miłość ». Bo to właśnie « miłość była tak usilnie zalecana przez Chrystusa i Apostołów, że gdyby jej zabrakło, nastałaby pustka ; lecz gdy miłość jest, wszystko jest wypełnione ».
Być może św. Augustyn tak bardzo podkreśla miłość również dlatego, że to właśnie ona ukierunkowuje autorytet we wspólnocie według jego reguły. Bo między przełożonym a siostrami i braćmi nie ma relacji, jaka istnieje między mistrzem a uczniem, jak to jest w regule św. Benedykta lub w innych starszych regułach. Tu relacja między przełożonym a podwładnym zakorzeniona jest w życiu braterskim zasłuchanym w Słowo Boże i ukierunkowanym na Boga.